Najkorzystniejszym przedplonem w uprawie tej rośliny są zboża (zwłaszcza pszenica i jęczmień), za wyjątkiem owsa, jak również ogórki, pomidory, fasola, sałata i groch oraz warzywa kapustne, szczególnie uprawiane na wczesny zbiór. Pietruszka do prawidłowego wzrostu i rozwoju wymaga zbilansowanego nawożenia mineralnego.
Jakie stanowisko pod uprawę pietruszki?
Uprawa pietruszki zalecana jest na glebach żyznych, piaszczysto-gliniastych charakteryzujących się dużą zawartością próchnicy i wysoką pojemnością wodną. Pietruszka może być również uprawiana na zmeliorowanych i właściwie uprawianych glebach torfowych. Jednak jakość korzeni na tego typu stanowiskach jest najczęściej gorsza niż przy uprawie tej rośliny na dobrych glebach mineralnych. W przypadku uprawy pietruszki na glebach torfowych najczęściej występuje silniejsze ordzawianie skórki niż na glebach mineralnych. Nie jest wskazana uprawa tej rośliny na terenach, na których możliwe są zastoiska wodne.
Słabym stanowiskiem do uprawy pietruszki są gleby kwaśne, kamieniste i ciężkie łatwo ulegające zaskorupieniu, jak również lekkie gleby bielicowe oraz gleby podmokłe. W przypadku takich gleb wzrost pietruszki jest ograniczony, a często dochodzi do rozwidlenia korzeni, co występuje zwłaszcza na glebach, w których korzenie napotykają przeszkody, na przykład w postaci zbyt zwięzłej gleby, brył czy kamieni. Na niektórych stanowiskach udział korzeni rozwidlonych, stanowiących korzenie niehandlowe może nawet przekraczać połowę plonu ogólnego. W uprawie pietruszki nierozwidlone kształtne korzenie spichrzowe mogą powstać tylko wtedy, gdy korzeń palowy pietruszki może swobodnie rozrastać się w głąb gleby.
Dlaczego ważny jest odczyn gleby i jej wilgotność?
W uprawie pietruszki ważne jest również odpowiednie pH gleby. Na stanowiskach o niższych wartościach pH niż 6,0 zaleca się wapnowanie gleby, przy czym najkorzystniejsze jest wapno magnezowe lub dolomitowe, zawierające dodatkowo magnez. Wapnowanie wskazane jest pod przedplon, przynajmniej rok przed uprawą pietruszki.
Pietruszka jest rośliną wrażliwą na niedobór wody w glebie. Susza prowadzi do słabych wschodów roślin, jak również uzyskania niskiego plonu korzeni, który jednocześnie w dużym procencie jest plonem niehandlowym. Korzenie pietruszki ze stanowiska z deficytem wody glebowej są małe i rozwidlone, jednak przy tym bardziej aromatyczne. W uprawie pietruszki nie jest wskazana również nadmierna wilgotność gleby, przy której także obserwuje się obniżenie plonu i pojawienie się wielu chorób.
Pietruszka wymaga odpowiedniego przedplonu
W uprawie pietruszki ważny jest wybór przedplonu, przy czym nie należy uprawiać tej rośliny na tym samym polu częściej niż co 4 lata, co związane jest z występowaniem groźnych dla pietruszki chorób i szkodników. Nie zaleca się uprawy pietruszki po roślinach cebulowatych (cebula, por), baldaszkowatych (seler, pietruszka, marchew), a także po owsie, gdyż są one żywicielami nicieni (niszczyk zjadliwy, szpilecznik baldasznik), które stanowią zagrożenie w uprawie tej rośliny. W celu ograniczenia występowanie nicieni można uprawiać rośliny żywicielskie w niepełnym cyklu.
Nie zaleca się uprawy pietruszki po roślinach cebulowatych
Jak nawozić pietruszkę?
W uprawie pietruszki bardzo ważne jest staranne przygotowanie stanowiska glebowego. Na glebach zasobnych w próchnicę siew pietruszki powinien być przeprowadzony w drugim, a najlepiej w trzecim roku po oborniku. W przypadku uprawy tej rośliny na ubogich w próchnicę glebach lekkich wskazane jest nawożenie obornikiem (w dawce od 25 do 30 t/ha) lub kompostem, względnie zastosowanie nawozu zielonego. Nawozy te z wyjątkiem kompostu należy aplikować w okresie jesiennym. Przyoranie wiosną obornika lub nawozu zielonego wiąże się bowiem z opóźnieniem siewu, słabym wykorzystaniem nie rozłożonych nawozów, jak również prowadzi do rozwidlania się korzeni. Poza tym przyoranie nawozów zielonych bezpośrednio przed siewem może skutkować wysuszeniem gleby.
Przed siewem pietruszki zawartość składników pokarmowych w glebie powinna wynosić: 60 – 80 mg N/dm3 gleby; 40 – 60 mg P/ dm3 gleby; 150 – 250 mg K/ dm3 gleby; 60 – 80 mg Mg/ dm3 gleby oraz 1500 – 2000 mg Ca/ dm3 gleby. Przy braku analiz glebowych w uprawie pietruszki wskazane jest zastosowanie 80 – 100 kg P2O5, 160 – 200 kg K2O i 100 – 120 kg N. Fosfor i potas należy wnosić na 2 do 3 tygodni przed siewem, natomiast nawozy azotowe należy aplikować wiosną przedsiewnie lub przedsiewnie i pogłównie po wzejściu roślin.
Przy wiosennym siewie pietruszki nawozy fosforowe i potasowe najlepiej stosować w okresie jesiennym pod orkę, ze względu na to, że roślina ta odznacza się bardzo dużą wrażliwością na zasolenie gleby. Ważną rolę ma prawidłowe stosowanie nawozów, w tym przede wszystkim ich dokładne wymieszanie z glebą, bowiem zbyt płytkie wymieszanie może doprowadzić do nadmiernego zasolenia wierzchniej warstwy gleby, co z kolei może prowadzić do zamierania siewek i rozwidlania się korzeni. Azot z kolei należy aplikować wiosną na kilka dni przed siewem. W związku z trudnością kiełkowania pietruszki, dawka azotu przed siewem nie powinna przekraczać 50 kg/ha. Pozostałą część azotu należy stosować po wschodach roślin
